Przerzynałem pniak na zrębie.

…piła zawadziła zębem,

w rzazie się zaklinowała.

Odrzut uniósł masę ciała

i wyrzucił aż na rżysko,

na bolesne dość ściernisko –

gdyż po żyta rżnięciu stały

ostre źdźbła. Na mnie czekały.

(Wszystko przez to przeżynanie,

znaczy żyta polewanie

czymś chemicznym, jeszcze wiosną.

Krótsze źdźbła twardsze urosną).

Nie dość, że w mą wbiły się rzyć

(gdy kłuje w rzyć, nie chce się żyć),

wyrżnąłem karczychem w karcz tak,

że rżnięcie skończyłem na wznak.

Ulżyć więc chciałem w pokera…

gdyż ból wciąż głowę rozdzierał:

„Wygram i boleć przestanie”!

…przerżnąłem duże rozdanie.

Zwycięzca radośnie zarżał,

w me oczy głęboko zajrzał:

„Widzę, żeś już nie pisklęciem.

Czas zająć się innym rżnięciem.

Chodź na dożynki. Dzierż w łapie.

Może okazję tam złapiesz”.

…choć w krąg świeciłem klejnotem,

pech trwał. Zachowałem cnotę.