Czesław Miłosz zmartwychwstał, aby zachwycać się 

twórczością Anouk Herman. a w bliższej okolicy 

nastąpił inny cud: obudził się Argus Panoptes, 

mityczny stwór o setce oczu. 

mrugnęło co drugie, pięćdziesiątym trzecim 

i jedenastym łypnął w moim kierunku. 

poczułem lekkie, wręcz łagodne gnijanie. 

spojrzeńsko wpłynęło na każdy z moich czasów, 

dekomponowałem się nieco w tym, co minione, 

w teraźniejszości, podtrupiała też przyszłość. 

wysnuwająca się z oczu przędza była wilgotna 

i owijany nią skuliłem się, zacząłem udawać sen 

(trzeba mieć nieliche zdolności aktorskie, 

by to się udało!). tak: nie zapadłem, 

a począłem odgrywać rolę snu. 

za oknem i w telewizorze przechodziły nawałnice, 

powstał, to z hukiem rozwiązano PolPartLit, 

w nowej epoce (i kolejnej, i następnej) 

nikt już nie myślał o reaktywacji Polskiej 

Partii Literatów. a ja się doskonaliłem 

w zgrywaniu marzenia sennego. 

a ja poczciwie przeistaczałem się w chmurę.