Oni nie widzą 

obok siebie drugiego człowieka 

obojętni jak kamienie na drodze do piekła 

ze słów, na które nie zadrży im nawet powieka 

piana z pysków Gorgon toczy się wściekła 

błogosławieni ci co się 

modlą za te stracone dusze 

co nigdzie nie widzą niebieskiego króla 

nie poruszą cudze łzy i cierpienia katusze 

słowo z dobroci serca ich nie rozczula 

karmią innych 

bez wiary własną beznadzieją 

i pożałują nawet ostatniej chleba kromki 

w sardonicznym uśmiechu wyśmieją 

choć podobno to twoi są jak bracia ziomki 

wszystko co ludzkie 

dla nich jest tak niepojęte 

ślepota jak sieć pająka ich omotała 

na zawsze oczy będą mieć zamknięte 

im nic nie pomoże 

nawet laska biała