Twardym szeryfem siebie nazywał,

„Wy miękiszony! – innych tak zwał.

Pewny, że nikt go nigdy nie ruszy,

publiczną forsę trwonił, gdzie chciał.

Jednak spadł z konia – wynik wyborów.

Pycha zniknęła, uśmiech też spełzł.

Gdy pod nogami grunt zaczął parzyć,

spieprzył na Węgry, w trwodze na fest.

Tak to pis-twardziel, mocarny w gębie,

tchórzem podszyty okazał się.

Z polską Temidą nie chciał mieć styku,

by za przestępstwa nie siedzieć, więc

„na Węgrzech Orban mi gwarantuje

spokojne życie, już troski precz!”.

Wszystko do czasu. Tenże nie przetrwał,

w ichnich wyborach spadł z konia też.

„Gdzie nam się podziać?! O my, nieszczęśni! –

wraz z kumplem wyje. – „Czas pryskać gdzieś!

Rosja? Białoruś? Przyjmą nas chyba.

Nasze zasługi… Putin je chce”.

***

To kwestia czasu. Cierpliwość cnotą.

„Temida czeka, by zważyć cię.

Nie rycz na próżno. Wrócisz do Polski, 

tu cię przyjmiemy… i cela też”.