pojechałem ze Zdzichem do lasu, 

by zabrać drewno ze ściętych jeszcze 

w ubiegłym roku drzew. w pewnym momencie 

dało się słyszeć płaczliwe `wołanie`. 

lamentowały lisiątka albo jakiś ptak 

(nie znam się, choć od zawsze mieszkam na wsi). 

mało istotne. 

sąsiad kroił piłą drewniane trupy, a ja 

pod wpływem jękliwych zawodzeń poczułem 

(dosyć irracjonalną) potrzebę wywołania 

z gęstwiny... chłopca, którego tam nie ma, 

bo i jakimże sposobem miałby być, 

kilkulatka w garniturku, kamizeleczce, 

zjawki płci męskiej mającej bladą twarzyczkę, 

rączkach, bielma na oczach. 

– chodź – zacząłem powtarzać w myślach wiedząc, 

że sam nigdy nie zostanę tak wywoływany, 

chodź, pobawimy się w obdarowywanie. 

biel, którą się podzielisz, będzie dla mnie 

kwintesencją sztuki czarnej. 

ależ rysunek powstanie na powierzchni miedzi, 

którą w sobie przechowuję!