- Witam!

- Bardzo mi miło.

- Wie pan mniej więcej, o co mi chodzi?

- Wiem więcej, niż się panu wydaje, ale przejdźmy na ty, skoro mamy razem pracować. Będziemy wspólnikami. No i oczywiście wszystko zostaje między nami do samego końca.

- Tak myślę, niełatwo było mi dotrzeć do pańskiej osoby, ale ok, przejdźmy na `ty`.  Mariusz jestem.

- Alex, cała przyjemność po mojej stronie.

- Dobrze, Alex, to od czego byśmy zaczęli?

- Od szczerości Mariusz. Inaczej nic się nie uda. Nic.

- To znaczy, że mam się spowiadać?

- Właśnie, o to chodzi.

- Hmm... To dla mnie trudne.

- Od czegoś trzeba zacząć, potem pójdzie.

- Spróbuję... dawałem dupy i wiesz, ciepłe lody...

- Zajebiście!

- Co? Dlaczego? Przecież, ja jestem posłem!

- No i chuj! A, kim chcesz być?

- No, rozmawialiśmy...

- No, widzisz.

- Co widzę?

- On dawał dupy i wpierdalał ciepłe lody.

- No, co ty?

- Nie przyjęli go do ASP w Wiedniu i się tam szwędał jakiś czas. Nie miał co żreć, to dawał dupy za kase.

- Serio?

- Protokoły zatrzymań są, za sodomię. Możesz sobię pooglądać w Internecie.

- Jakieś fejki pewnie?

- To jedź, kurwa, do muzeum i tam oryginały oglądaj.

- Ja, pierdolę...

- Mówiłeś, że ciebie pierdolili?

- No, tak, kiedyś...

- Kasę brałeś?

- Zdarzalo się, jak byłem na studiach.

- Zajebiście.

- Co?

- Oboje jesteśmy kurwami.

- Ty też?

- Też, ale ja, sprzedaję mózg, a nie ciało.

- Aha...

- Dobrze. Przemawiać umiesz? Głos masz mocny?

- Niebardzo... Przemawiam czasem, ale wiesz... szału nie ma.

- Niedobrze, oj niedobrze.

- I co zrobimy?

- Słupa weźmiemy.

- Skąd?

- Znajdzie się. Kto szuka, ten znajdzie. Tak samo jak mnie znalałeś.

- Serio?

- Jasne. Wiesz ile talentów bezowocnie się pęta po kraju? Po prostu weźmiemy któryś i sprawimy, że wyda owoce. Odwali za ciebie całą robotę. Całe show.

- Jak będzie taki dobry, to wszystko nam odbierze.

- Jak by był taki dobry, to dawno by zrobił to sam, i nic nie musiałby nam odbierać.

- Ale wiesz... duże ryzyko.

- Jak będziesz myślał o ryzyku to się nie wyśpisz.