Do piekła się schodzi. Po stopniach. Nie wiesz ile ich jest i nigdy się nie dowiesz, dopóki nie pokonasz wszystkich. Jeśli jednak to uczynisz,  znajdziesz to, czego szukałeś. Pamiętaj tylko, że każdy stopień może być właśnie tym ostatnim. To wszystko, co muszę ci powiedzieć, zanim zaczniesz schodzić do piekła.

Pierwszy stopień do piekła to ciekawość.Wszyscy to znają. Tak proste, że, aż śmieszne. Zwykła ciekawość prowadzi do piekła. To grzech pierwszorzędny. Ten, który przykuwa uwagę. Ten, który ściąga. Ten, który otwiera. Ten, który niepokoi. Właśnie na nim stoisz!

Zawróć, jeśli tylko się zagubiłeś! Ciekawość to jabłko. Dosłownie. Pierwszy stopień do piekła jest na widoku. To chyba logiczne? O pozostałych mogłeś nie słyszeć, bo są niżej. Są głębiej..., w mroku. Ale, że ciekawość to pierwszy stopień, napewno.

Ignorowałeś to jednak. Ignorujesz nawet teraz. Podobasz mi się coraz bardziej, a z tą ignorancją jest ci do twarzy. Mrok wciąga, pragnie, byś zszedł niżej, ale to twoja decyzja. Mrok, cię pożąda, jest na wyciągnięcie ręki. No! Zostajesz na etapie ciekawości, czy schodzisz niżej? Przemyśl to... Wciąż stoisz na twardym gruncie i nie wiesz, co jest niżej. Jeśli chcesz dalej, musisz zakołatać. Niespodzianka? Prędzej bogaty przejdzie przez ucho igielne, niż bezduszny zejdzie do piekła.

666                                                                          666                                                                      666

Myśmy, cię nie szukali, to ty, nas znalazłeś. Myśmy, tobie na drodze nie stali, ale jeśli wszystkie drogi twoje...

Nadzieja jest źródłem urojeń i woli trwania w beznadziejnym położeniu. Jest przesłanką pozbawioną podstaw, a wynikającą z niczym nie uzasadnionego uporu. Uzurpacją jedynie, która się wywodzi z lokalnej mitologii. Niewyczerpanym źródłem złudzeń i fałszywych przekonań. Wieżą z kości poległych za zbiorowe imaginacje. Grobowcem zdrowego rozsądku i utraconych szans. Doliną nędzy intelektualnej cuchnącej upodleniem. Żałosnym owocem występku nierządnicy. Łonem gorącym i soczystym od miesięcznej krwi. Lśniącym fioletem buławinki, łanem pod młynem pustym jak chabety żłób. Pyłem marnym, który podnoszą kapłani. Zbytkiem w krainie snu. Tarczą nędzną jak twej percepcji próg. Matką twych łez. Nadzieja jest obrzydliwą obsesją skazańca.

Który wytrwałeś, żegnaj się z nadzieją. Wrota, przez które przeszedleś prowadzą do krainy wiecznej tęsknoty.

Zapraszamy do Domu Pełnego Wrażeń na:

Titanic