Księżyc obiega swą matkę Ziemię

w dwadzieścia siedem, z groszami, dni.

W dziewięć „księżyców” dziecko dasz mi.

Ziemia zaś krąży wokoło Słońca

w trzysta sześćdziesiąt dodać pięć dni.

Tyle wytrzymam, choć już się ckni.

Słońce obiega nam Galaktykę

w dwieście pięćdziesiąt milionów lat.

Rok galaktyczny – to czasu szmat!

W myśli rozkminiam – gdybym się cofnął

i żyć już mógłbym o rok ten wstecz…

czy dinozaury bym gonił precz?

Niee… to za wcześnie. Jeszcze miliony

lat muszą minąć. To w późny trias,

jurę i kredę – ich będzie czas.

W milionach liczyć? Lepiej w miliardach.

Cztery i pół już (drąż, chłopie, drąż!)

Układ Słoneczny istnieje wciąż.

Lecz w galaktycznych, gdy to policzę…

od razu żyję. Dwadzieścia lat

ma ledwie Słońce? Młody nasz świat!