Kuropatwy. Koniec

Słońce umykało w siwych pierzynach. Ziemia kończyła obieg, wraz z wiatrem żegnała rok.

Po polach jeszcze szeleściły kikuty mietlic.

Jechali przez śnieg. Kuropatwy tuliły się, drżące od mrozu i strachu.

Strzał! Ptaki spłoszyły się, upada czerń loków, miesza się w odwieczny kontrast. Czerwień nie farba, bo jelenie się skryły w puszczach.

Odleciały kuropatwy gonione tylko końcem roku.

Stali nad nim, nie udało mu się przejść między latami. Wrota, które o północy miały go wpuścić z weselem, północą, zamknęły się.

Mówiono o nim źle ale prawie nikomu nie było znane, że serce zgasiła iskra przebaczenia,

*

I czym ta ziemia zgruchotana? Tylko niwą, miejscem na chwilę.

*

Kuropatwy wybrały królową o północy.