gdy tak nocą

szedłem miastem

zauważyłem twarz w bramie

tam kryło się coś niedobrego

otworzyła oczy na życie po zmroku

to był znak zodiaku

to był strach przed wróżbą

boję się zasnąć

zanurzam pióro wieczne w atramencie

błękit mnie niesie po papierze

lęk przed słowami nie potrafię odpowiadać

piszę wiersz

po szkle hartowanym kruchym

błyszczą litery w ciemnościach

światło daleko stąd

zbuduję samotnię

wykuję w skale dom

dajcie znać czy przyszedł już Bóg