Tekst 191 z 191 ze zbioru: Promyk świtu
| Autor | |
| Gatunek | poezja |
| Forma | wiersz biały |
| Data dodania | 2026-07-07 |
| Poprawność językowa | |
| Poziom literacki | |
| Wyświetleń | 125 |

Prawda i pokój
Nie mogę lękać się Prawdy,
Skały na której dom
Trwa niewzruszony mimo burz.
Pokoju
Strzeże okienny krzyż.
Przyjmujący wiele ciosów pioruna,
Wszystkie chcą go opiłować.
O Prawdę rozbija się strach,
A Skała ocala mi życie.








oceny: bezbłędne / znakomite
Powodzenia!
oceny: słabe / słabe
a więc Prawda jest taka, jaką ją każdy osioł, owca i baran widzą. O jakiej Prawdzie, Ty, Bracie, tu piszesz?
Swoją ma Giermaniec;
Każdy swoje kluski
Kleci na swój manier.
Jeden lubi z grzybkiem,
Drugi z marmoladą.
Pyszne kluski wszystkie
Z trzaskiem! Z ganc pomadą!
Prawda! Prawda! Prawda!
Tyle lat wciąż żyje,
Ile serc w nią wkłada
Tłum! Naraża szyje!
/stan NIRVANY/
dostępny albo po grzybkach, albo po koktajlu