Mogłoby się zdawać,

że wszystko przepadło

ot, taka moja fanaberia

— grzęznąć w bagno.

Przyzwyczaiłam się,

już mnie nie pęta.

Niebiosa widzą,

że droga zbyt trudna.

Kamienie, korzenie,

wiatr zbyt ostry,

rozrywający wszystko dookoła.

Mnie ledwo muska,

a jednak, coś do mnie woła.

Zdaje się,

że wszystkie te odpuszczenia

są dla duszy

prezentem,

dla życia zamętem.