Dawno, dawno temu

na ziemiach się działo,

gdy z rozkazu księcia

stryjów pochowano

i to nie w mogile,

lecz w wodach jeziora.

„Niech tam zgniją do cna” –

taka jego wola,

a właściwie żony,

złej i znanej z knucia,

która namówiła

do krewnych otrucia.

Co było przyczyną?

Był on krwawym władcą

dla swojego ludu,

zamiast rządzić znawczo.

Wtedy jeszcze wiece

księcia wybierały

i gdy był okrutnym,

się go pozbywały.

Tak to władca z żoną

stryjów się pozbyli –

w obawie o władzę

(gdyż ci lepsi byli

i lud mógł jednego

nowym księciem wybrać,

poprzedniego z żoną

na obczyznę wygnać).

Z ciał niepogrzebanych

kara się wylęgła,

w nieprzebranej liczbie

zabójcę dosięgła.

Ten w trwodze, z rodziną

ledwie zrejterował

na wyspę niedużą,

gdzie się w wieży schował,

w mnóstwo korców zboża

zasobną w komorze.

Tam poczuł bezpieczność,

że go nikt nie zmoże.

Wygrażał się z góry

do swych współplemieńców,

że sprzeda w niewolę

wszystkich jako jeńców.

…a w tym czasie kara,

drewno przegryzawszy,

zboże w mig zeżarła,

do ziarna dostawszy.

Zbrodniarz, bez żywności,

śmierci z głodu czekał.

Kara przyspieszyła –

by długo nie zwlekał,

szybciej go dopadła –

z żoną i synami

stał się, w kolejności,

kary posiłkami.

Sprawiedliwość czuwa –

żywota dokonał,

kara niezbyt ludzka,

ale zasłużona.