Droga Prawego to nie szal

Co w noc, przed chłodem chroni lico –

I pięknym haftem budzi żal

U tych co pragną – a nie widzą (…)

Gdy duszę budzi Wiary skra

Co wnet rozpali Boży ogień;

Który spojrzeniem jasnym trwa

Ponad niewiarę, ponad trwogę

Nadzieja, siostra Wiary śni

By zawsze tej dotrzymać kroku;

Jej wzrok wśród mroku ciepło lśni

Gdy przebudzona, czuwa wokół

Jeśli z Nadziei śmiejesz się

I jeśli nie znasz i drwisz z Wiary

To czemu Miłość – wierzysz jej!!

Czy znasz fundament bardziej trwały?

Czy chcesz przeczytać taki wiersz:

Droga Prawego to kanony!

To nie pogarda poprzez śmiech

Co w ignorancji zatracony…

Gdy chcesz szacunku – szanuj sam;

Nie próbuj burzyć monolitu

Który od wieków w prawie – trwa

Pomimo pustki Twego krzyku

Nie tylko Miłość – serca mgła

Krzyżem Prawego jego droga

Która swój koniec zawsze ma;

On tam – gdzie już zamarła trwoga..

W trzech ogniach – roztopiony głaz

To światło, siła w sercu błoga;

Tak jasne, jak istnienie nas

Tak czyste, jak Prawego droga…