Któregoś dnia 

samotność usiadła 

między nami  

nie prosząc o miejsce 

i wtedy zrozumiałam, 

jak to jest  

być z kimś 

i tak bardzo nie mieć 

do kogo powiedzieć: 

„zobacz mnie, 

jeszcze jestem” 

Nie muszę mówić, 

gdzie byłam, 

co czuję, 

jak minął mi dzień. 

Słucham, 

pytam, 

jestem, 

lecz coraz częściej  

milczę o sobie, 

bo moje słowa  

nie mają

już dokąd pójść. 

Nie wiem, 

co bardziej boli, 

że przestałeś pytać,  

czy że przestałam 

czekać na pytanie. 

Bo twoje ,  

„co u ciebie”, 

zgubiło adres.