Pewnego razu Kłamstwo

spotkało się z Prawdą

w miejscu,

w którym nie było wartości.

Nie było dobra ani zła,

honoru ani wstydu,

nie było słów,

które by coś znaczyły,

ani sumień,

które potrafiłyby osądzić.

Spojrzeli na siebie

z pewnym zdziwieniem.

- Jestem silniejsza,

powiedziała Prawda.

- A ja skuteczniejsze

odparło Kłamstwo.

Lecz tym razem

oboje zamilkli.

Żadne z nich

nie znalazło argumentu,

który mógłby przeważyć

na jego stronę.

Bo jak udowodnić prawdę

tam, gdzie nikt jej nie potrzebuje?

I jak nazwać kłamstwem słowo,

którego nikt już nie mierzy

miarą dobra i zła?

Milczeli więc długo.

Aż Kłamstwo westchnęło:

- Wiesz, Prawdo,

chyba nie jesteśmy

swoimi największymi wrogami.

- A kim?

- Jesteśmy tylko słowami.

To człowiek nadaje nam znaczenie.

Prawda spojrzała w stronę świata,

w którym ludzie

przestali odróżniać

to, co dobre,

od tego, co wygodne.

I wtedy zrozumiała,

że najbardziej niebezpieczne

nie jest Kłamstwo.

Najgroźniejszy jest świat,

w którym prawda i kłamstwo

stają się sobie równe,

bo zniknęła wartość,

według której można je osądzić.

Kłamstwo uśmiechnęło się smutno.

- Więc kto dziś przegrał?

Prawda pokręciła głową.

- Żadne z nas.

Spojrzała na pustą drogę

i odpowiedziała:

- Przegrali ci,

którzy zapomnieli,

że prawda ma sens

tylko wtedy, gdy człowiek

ma odwagę jej szukać.