Najukochańszej 

tytuł jest infantylny i bez sensu, stanowi zasłonę 

dymną. przed kim? raczej: kogo osłaniającą. 

chciałbym, kochanie, popełnić tekst 

o syceniu się twoim zapachem, 

pierwotnych instynktach, męskiej chuci, 

o fantazjach: wilgoci, zlizywaniu jej. 

ale chyba nie wypada tak bezwstydnie 

i z językiem, roztętnionymi palcami. 

zaciemię więc obraz, zakręcę. patrz: Kościuszko 

wchodzi w głąb tego wiersza, choć dawno temu 

umarł pod Racławicami, zmartwychwstał 

i zginął w gruzach World Trade Center. 

tam znowu – powstańcy cali w bandażach, 

bohater chwytający granat w locie, 

by zaraz go połknąć 

i tym samym ocalić pułk, 

po prawej - orzeł z proporca 

okrywa wyrwy w murze, 

otula skrzydłami przechyloną iglicę pałacu, 

w innym kącie – dzieci skrzą się mówiąc wierszyki 

o kochanych pieskach, jabłku-przytulance. 

ech, zakrywam obrazami myśl przewodnią, 

jeden widoczek zostaje naszyty 

na drugi. jelcze wywrotki przywożą tony gruzu, 

ziemi i kiprują wprost na to, co tak wstydliwe: 

pragnienie pulsującej muszelki, wypowiedzenia 

na głos, że chcę mieć twoją wilgoć 

w ustach i nozdrzach. 

spójrz: piszę teraz o tym bez ogródek, 

ale jak tylko spróbuję  przeczytać własne słowa, 

usłyszę: patriotyzm, przestrzeliny, 

ostatni zajazd na Litwie.