Już nie zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć.

Ty wynajmujesz tanią mansardę, z oknem na rzekę lub park.

Siedzisz wygodnie, czytasz Prousta i gubisz czas.

Nie zbiegną się tory sieroce naszych dwóch planet.

Bo mnie nie ma.

Siedzę w skorupce po orzechu i płynę nie wiadomo dokąd.

Jest za późno.