Czy wciąż rosnę, kiedy się rozpadam?

Ja to wytrzymam, ona zresztą też.

Nieuwaga to życie

do śmierci,

do n-tej potęgi

zapamiętanej przez innych,

które ma siłę

i nie ma żadnego znaczenia.

To jest zimnolubne

zupełnie jak starość.

Czy wciąż rosnę?

Wystarczy chwila nieuwagi,

która rozłoży się do wewnątrz.

Będzie tak zwarta jak niepocieszona

ze sposobu, w jaki pozwalam jej

to wytrzymać.