W codziennym biegu i pędzie

Oczy tracą swą rolę.

Chcemy, by widziały rzeczy

Tylko te piękne i dobre.

Zielone, niebieskie, piwne?

Odziane w cienie i tusze.

Oceniając je w kategorii piękna,

Spłycamy rolę wrót duszy.

Odwrócić głowę, przymknąć powieki

A może patrzeć, ale nie widzieć?

Prowadzeni sądami innych

Nie umiemy swym oczom zawierzyć

A one potrafią tak wiele!

Dostrzec wszelakie uczucia

Uśmiechać się i zaszklić całe

Niespodziewanie się wzruszać

A każda łza ma moc wielką

Jej obecność to oznaka szczerości

Bo serce nie umie kłamać

A to w nim jest źródło emocji

Więc patrz, oglądaj, podziwiaj!

Otwórz oczy i daj im żyć pełnią!

Słuchaj drogowskazu swej duszy –

Słuchaj i patrz.