ukochaj wierszem tak 

aby za oknem śnieg się roztopił 

wtedy usłyszę każdą kroplę 

pęcznięjącą na szybie 

wzbierające kanonady 

pulsu 

obejmij ciasno 

aby oddechu zabrakło 

i tak unieś 

abym spaść się bała 

niech drżę nad kruchością  

jubilerskich wersów 

w gonitwie za ogniem 

niegasnącym w puencie 

cała w gorącym atramencie 

skąpana otworzę oczy na oścież 

by wpuścić nas 

kiedy szaruga