Granica

Kto oglądał, jak meteoryt chce przekroczyć granice,

Wlokąc za sobą warkocz rozbłysku z zaplataniem?

Kto pragnie wkroczyć w jasność, za którą znikają pylice,

Musi na wskroś zapoznać się z ofiarnym spalaniem?

Jest taka granica, ku której pogrzeb zdąża ulicą.

Każdy osobiście jej przekroczenia jest godzien.

To, co stare, pozostawia, a nowe trakty wytycza,

Choćby to była wędrówka przez wodę i ogień.

Taka granica obnaża człowieka do szpiku kości,

Umie czesać sumienie i ziemskie zważyć treści.

Jak stara wieść niesie, bez tej egzekutywy jasności,

Nie można dotrzeć na niebiańskie łąki miłości.