Świat jak po bombie

Termojądrowej

Z ocalałym kikutem

Dalekiej pojedynczej skały

Na prawej dolnej krawędzi płótna

Domniemany dysk

Potężnego słońca

Na dobry wieczór

Zakreśla 2/3 horyzontu

Na wysokościach

Nad tym zrównanym z ziemią pustkowiu

Odlatuje na swoich śmiertelnych narach

Zbitych z dwóch tylko desek

Nikomu nie potrzebny Ukrzyżowany

Z rozpostartymi ramionami

Kryjąc twarz w przyjętej perspektywie

Głową do przodu

Już spoczywa w pokoju

Trajektoria tego lotu

Ścina nam wszystkim mózg