Mówili na ciebie czarownica.

Że niby pająki,

przystrajasz brokatem.

Czynisz wiele nie tak jak inni.

I masz domek na kurzej łapce.

Tańczysz wesoło o brzasku.

Spijasz nektar z kwiatów.

a promienie słońca,

zaplatasz na smutnych twarzach.

Drzewa przytulasz wszystkie.

Rozmawiasz ze zwierzętami.

Nocą spoglądasz,

na jasną i ciemną księżyca stronę.

Za dnia obłoki z błękitu,

zmieniasz w watę cukrową.

Dzieci częstujesz.

Lecz kiedyś spadłaś i leżysz bez życia.

Ktoś podciął nóżkę twojej chatki.

Może ta,

na którą nie mówili czarownica.