To miasto parzy mnie

swoją obecnością

samochodami

kioskami ruchu

konarami drzew

ludźmi

zapach przypalanego mięsa

wydobywa się spod moich stóp

obrzydzając każdy następny krok

postawiony w tym mieście

biegnę więc do tyłu

tam gdzie ulice miały swój początek

gdzie dźwięk rżniętej pępowiny

zamienia się w melodię miłości matczynego serca

krzyczę w tę szarą przestrzeń

chcąc zerwać kajdany przynależności

uzyskać bezdomność świadomości

rozrywając jedynie własną przezroczystość

wyrzucony z pociągu codzienności

otrzepuję resztki siebie

z pogardliwych spojrzeń betonowych straceńców

mogę już tylko usiąść na krawędzi dachu

czekając na chłodny powiew wiatru

tego miasta.