Nie przez przypadek chrześcijaństwo stało się religią tak popularną w feudalnej, głodującej, pełnej bękartów i sierot Europie, w kolonialnej głodnej Afryce, gdzie większość matek, rodzących pierwsze dziecko, nie miało więcej niż -naście lat, w żyjącej w nędzy i codziennych gwałtach, popełnianych na dzieciach, kolonialnej Azji i w obu skolonizowanych Amerykach, gdzie ciąże małych dziewczynek były powszechne. Chrześcijaństwo z jego symboliką wdowiego grosza, ubóstwa, dzielenia się rybą i chlebem, krzyża i cierpienia jest religią wykluczonych. Zgromadzenie tych wykluczonych w jednym miejscu pod jednym dachem i pod baczną opieką rosnącego w siłę kleru i możnowładztwa było - i jest - formą kanalizowania i "rozbrajenia" tego potężnego w swoim żywiole ludzkiego potencjału. Wołanie Chrystusa czy na pustyni, czy na krzyżu od wieków przemawia wyłącznie do pokrzywdzonych - nigdy do krzywdzicieli, tych, co w Kościele jedynie podszywają się pod "dobrego wujka". I pod "dobrą ciocię".