Bośniaczka w Japonii

Powszechnie panuje przekonanie, że obcokrajowcom trudno zaistnieć w japońskiej branży artystycznej, a tym bardziej osobie z kraju, o którym mało kto słyszał! Taką postacią była bośniacka  piosenkarka, artystka i kompozytorka, Jadranka Stojaković.

Cicha Gwiazda

Nasza bohaterka przyszła na świat 24 lipca 1950 w Sarajewie. Ze względu na pracę matki, wielokrotnie zmieniała miejsce zamieszkania. Choć ukończyła Akademię Sztuk Pięknych na kierunku malarstwa, to nie jej wyuczony zawód miał przynieść sławę lecz...muzyka.

Pierwsze kroki na scenie stawiała w wieku 16 lat w jazzbandzie swojego wuja, mieszkającego w Niemczech.

W dorosłym życiu, występowała również w chórkach. W ten sposób otarła się o Eurowizję, występując z zespolem Vajta w 1981 r. na konkursie w Dublinie.

Ponadto zajmowała się komponowaniem muzyki do programów dla dzieci Telewizji Sarajewo.

O Jadrance zrobiło się głośno po stworzeniu i wykonaniu motywu muzycznego na potrzeby Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Sarajewie w 1984.

Mimo iż, „dziewczyna z gitarą” była popularną artystką, pozostawała w cieniu innych gwiazd.

Japoński zwrot akcji

Niespodziewanie, w 1988 r., Jadranka podpisała kontrakt z Japońską wytwórnią, która zauważyła jej talent. Choć kontrakt miał trwać zaledwie kilka lat, ze względu na rozpad Jugosławii i  wybuch wojny w Bośni, pozostała w Kraju Kwitnącej Wiśni aż 23 lata.

W swojej japońskiej karierze nagrała kilka albumow, w tym najbardziej znany, Baby Universe.

Jej muzyka przeszła olbrzymią przemianę, z autorki sentymentalnego popu, stała się jazzmanką łączącą elementy bośniackiej muzyki tradycjnej, w tym pieśni zwanych sevdah.

W państwowej telewizji NHK zademonstrowała grę na tradycyjnym bośniackim instrumencie szarpanym- sazie.

Nasza artystka nie zaprzestała komponowania. Stworzyła min. ścieżkę dźwiękową do filmu Tamamoe! czy dokumentu telewizyjnego Rubicon no Ketsudetsu.

Współpracowała również przy wielu projektach filmowca Masakatsu Takagi.

Udzielała się również charytatywnie. Wzięła udział w kampanii Mine ZERO, propagującej usuwanie min lądowych.

Dzięki Jadrance Stojaković , Japończycy szerzej zainteresowali się tematem krwawego konfliktu w Bośni, choć została ona uznana dopiero w roku 1998. (Polska zrobiła to w 1992.).

Koniec bez happy endu

Artystka nie przypuszała, że jej kariera i życie potoczą się tragicznie.

W 2009, podczas koncertu, doznała poważnego wypadku, potykając się o kabel.

Choć udało jej się wyjść cało, musiała powrócić do Bośni dwa lata później, ze względu na nieuregulowany statusu jej sarajewskiego mieszkania.

Jak na nieszczęście w tym samym roku zmarła jej siostra, a w dniu pogrzebu straciła drugą z nich w wypadku, który miał miejsce w pobliżu cmentarza.

Ponadto stwierzono u niej stwardnienie zanikowe boczne. Mimo to, nie zaprzestała tworzyć.

Walkę z chorobą przegrała 3 Maja 2016 z powodu niewydolności oddechowej.

Pogrzeb odbył się pięć dni później,a Jadranka została pochowana  na cmentarzu miejskim w Banja Luce wraz ze swoją nieodłączną gitarą. W ostatniej drodze jej utwory wykonała Maja Tatić, inna popularna bośniacka artystka, a prywanie przyjaciólka artystki. Na pogrzebie nie zabrakło przedstawicieli ambasady Japonii.

Jadranka Stojaković pozostawiła po sobie olbrzymi dorobek artystyczny, jej wielki przebój Što te ne ma, z charakterystycznym, gitarowym brzmieniem, doczekał się licznych coverów. Jej płyty nadal sprzedają się dobrze, nie tylko w Japonii, której zawdzięczała najpiękniejsze lata swojej kariery artystycznej.

Źródła:

https://en.wikipedia.org/wiki/Jadranka_Stojakovi%C4%87

https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%A4%E3%83%89%E3%83%A9%E3%83%B3%E3%82%AB

https://www.espreso.co.rs/showbiz/zvezde/1147109/biografija-jadranke-stojakovic

https://www.vecernji.hr/showbiz/jadranka-stojakovic-pad-me-prikovao-za-kolica-i-vratio-kuci-357067

https://www.alo.rs/vip/popkultura/sahranjena-jadranka-stojakovic/49572/vest