Lustro pękło na miliony kawałków.

Światy połączyły się w jedność.

Moje drugie ja uległo i wtopiło się we mnie.

Teraz jestem chyba kompletny.

Nie ma szczęścia i nie ma rozpaczy.

Jest obojętność.

Bez skrajności – szczytów i przepaści.

Esencja przeciętnego życia,

lada chwila ulegnie trywializacji.