całym swym ciężarem troski

zawisła na niebie gwiazda

malowane siwo w cienie

jak niebieskie przemienienie

nie wzleciała nie uniosła

tak zawisła i urosła

w brzemię ciężkie wsparte w dłonie

w cieżar spiżu jak we dzwonie

rozkołysze niebo dzwonem

wszystkie jutrznie przebudzone

a na świecie wreszcie świt

spałeś świecie

nie śpij - wstyd