Pora chwastów albo całkowite zamarznięcie

Spogląda poprzez łóżko

jak na chwast

jeszcze dzisiaj wtuli się w poparzony dzień

na skraju swoich zmarszczek

jedną z wielu codziennych zachcianek

przypudruje pierwszy szczebel

z rozklekotanej drabiny seksu

Zachwaszczone szczęście

pełne tonących drabin do nieba

spisane rozsądkiem niczym intercyza

Spogląda wprost

w mój odmieniony przez przypadki

fałszywy uśmiech

niezgrabnie przeszukuje ten lód

moje blade dno jej własnej duszy

A chwast rośnie powoli

niczym fałszywa bryłka złota