Legionie, to klasyczny, stroficzny dziesięciozgłoskowiec z rymami aabb. Obrazowo, trafnie i dobitnie malujesz poezją polską rzeczywistość.
Jestem pełen podziwu, że ostatnio niemal bezbłędnie zapisujesz swoje utwory, a nawet czuję trochę satysfakcji z tego powodu.

Choćbym stanął na głowie i obwieszczał, że jestem nowym Mickiewiczem, Tuwimem, czy Micińskim, to i tak liczy się tylko to co mówią inni. Jeśli piszę lepiej, to stoi za tym, Twoja, Janko, konstruktywna krytyka. Bezdyskusyjnie. Oczywiście inni też dokładają swoje cegiełki, ale Twoja cegła waży najwięcej.

Abstrahując od mojej osoby, obiektywnie stwierdzam, że na tym portalu Janko wykonuje kawał nieprawdopodobnej roboty, która niektórym jest kością w gardle. Jednak nie ja jestem Neronem, jak kiedyś pisałem. Ale to dlatego, że zawsze podświadomie czułem, że najlepiej wypłucze, kiedy staniesz pod rynną.

Niestety, przyszło nam żyć w świecie, gdzie powyższe dylematy coraz bardziej nas ogarniają.Porównania zasługują na wyróżnienie.

Ach, te powtórzenia i wariacje, które lubię!
Rozbawiła mnie reakcja na wiersz o miłości. No i ta trwoga na koniec - super!

Wiersz bardzo dobry.
Co do janko, to też się zgadzam .Odwala tu kawał dobrej roboty, niestety mało osób go docenia.

Naprawdę jestem pod wrażeniem, Legionie. Świetny wiersz.

Nie będę hamletyzował, ale zachodzę w głowę: który tu idiota, a którzy mądrzy za nim powtarzają i się nurzają, zdaje się w tym co powtarzają?