XXX

Obok Awdotii z lewej strony

Siedział sztab-rotmistrz poruszony

Jej bliskością. Jedną ręką kręcąc wąsa,

Nie spuszczał z Duni wzroku.

Ona milczała, cała w pąsach...

Widział, jak w niej biło serce.

Przypadkiem w roztargnieniu,

W naporze uczuć i w rozterce

Zaczepił jej koronki swym widelcem,

Za co gorąco był przeprosił,

I tak zaczęła się rozmowa;

Dwa komplimenta, żar w spojrzeniu -

I o miłości jest już mowa!

Tak, tak - Garina są to słowa!

Lecz Dunia wcale nie z tych.