Latania

Latarnie istniały od zarania świata,   

Rozjaśniały codzienność człowieka.  

Co ranek otwierały kielichy kwiatów, 

Zapach płynął w ogrodzie jak rzeka.

I choć świat wciąż chciał eksplorować, wędrować,   

Przemierzać przestrzenie mórz wzburzonych, 

Widział w gwiazdach latarnie - wyznaczały szlak, 

By rejs ocalić z matni wód słonych.

Lecz czując niedosyt światła, bez przyczyny, 

Wybiera kosmos na testowanie  

Wysyła satelity – nowe latarnie, 

By zdobyć firmament na mieszkanie

Nic nie uczyniło tego rejsu pewniejszym, 

Ciemność jak dawniej podkłada miny. 

Stale mąci wolną wolę decydentów, 

Pchając ludzkość w ciernie tarniny.

Czyż światu potrzebne jest cierpienie Hioba? 

I stary, zły wąż, nabity na pal? 

Aby wreszcie dostrzegł to odwieczne światło, 

Które ocala nas z szatańskich mar.