Portret Martwej Córki z Różami

Nagle świst, pocisk spadł na dom.

Alonka zatrzepotała rzęsami, włosy zakryły twarz woalem.

Alonka spacerowała po ogrodzie, lubiła, gdy flary aparatu czy telefonu, znajdowały ją wśród róż. Gdyby to był Renesans, Petrarka by pisał sonety do Alonki Żywej, Różanej. A gdyby uciekła w Gwiazdy, do Niebiańskiej.

Zobaczcie, jak słońce Zachodzi nad Dnieprem! Jakie kolory!

Alonka pewnie siedzi wśród czerwonych, złotych i herbacianych róż, gra na harfie. Włosy całują jej poeci. Pewnie i sam Petrarka sadzi dla niej te kwiaty.

To jest mój żal i moja radość, zmarszczki i przeterminowany puder, dwie ikony w salonie. Mąż walczy na wojnie, a ja siedzę sama, parzę herbatę, lubię patrzeć jak Dniepr odbija swojego brata bliźniaka.