Igrzyska

Igrzyska, trwają włodarzy igrzyska,

A ogień spod stołków uparcie tryska.

Nie dziwi  nikogo ta walka śliska,

Tak powstają fatalne widowiska.

Ta walka się toczy, na oczach bielmo,

Zasłania sens,  władzę poczęło w sobie.

Z dumą w głowie, ubzdurała co zowie,

Próbuje być równą boskiej osobie.

Czy tak zaślepieni,  czy nie słyszeli,

O władzy, która pochodzi od Boga.

Mnie ciągle rani łoskot karuzeli.

Bowiem fundament domu, gdy się wali,

A taniec władzy złem w dobro uderza,

Nadzieję, ucho łowi, nas ocali.