Gęsto tu od ptaków

siedzą na kominach

i dybią na mój świat -

połatany kawałkami

starych gazet.

Zmarznięta ziemia

kwiaty zdeptane.

Choć okna zamknięte,

słyszę ich krzyk -

brudny jak listopad, koloru błota.

Zamknięte miesiące,

wiatry północne.

Nachalne ptaszyska

nie odlecą na zimę;

trzymać się będą -

dziobiąc i szarpiąc

kruchej resztki mnie.

Byle do wiosny…

byle do wiosny…