Nadzieja pokoju

Nie potrzebnie wiercili ten otwór Kolski,

Gdy na tych dolinach przebudowa trwała,

Odpędzała ciemności i zgrzyt złowieszczy,

Niosąc nadzieję sercom stęsknionym.

Zza zasłony otworzyli  wrota czeluści

I dymiącymi kotłami  niszcząc pokój.

Kiedy sąsiad zaledwie dotknął jutrzni,

A już usycha w żalu na ruinach domu.

Pokojowe zabiegi - cyrograf dobra plami!

Diabelskie miraże! Komuż zawierzyć aktami?

Gdy gwarancje powitały się z popiołami.

Nie zapominajmy, że czas rany leczy

I choć ziemia drży pod naszymi stopami,

Nadzieja pokoju jaśnieje między wybuchami.