Erotyk o Zygmuncie Wazie

Prześwity mojego nieba otwierają się na promienie i serce,

gołębie przycupnęły na klawesynie,

motyle chowają się w różach.

Sztuka jest sztuką, gdy jest prawdziwa

Trzymam jego dłoń,

wąską,

długą,

bladą,

żyły przechodzą w rzekę.

Moje usta tam, gdzie kłębią się jego najczarniejsze myśli,

a  jego tam, gdzie moje najpiękniejsze.

Przeszywa mnie blask i tęcza.

Tylko wieczność jest cierpieniem.