Mojego lotu Światło trącone

Piórem jak strzała ostrym

Złotem wietrzanym przyozdobione

Promieniem tkane prostym

Ja lecę głosem i jego śmiechem

Nim dźwięk zagłuszy burza

Która zatraci głuchym oddechem

Doliny,  modre wzgórza

Jam król przestworzy niepomny lęku

Gdy wzrok opuszczę nisko

Ostatnią ziemi piędź pełną wdzięku

W mych szponach mam – tuż blisko

Ja taka płocha – prawem natury

Ulotna nimfa wodna

Witraże nieba odbite z góry;

Istota ma swobodna

Wtem spłynął orzeł lotem śmiertelnym

By zadać nagły koniec

Lecz w oczach ważki radością pełnych

Błękitne zatok tonie

Sitowia zapach co koi zmysły

I trzcina kładzie pokłon

Rydwanom słońca na lustrach czystych

Tańczących ponad łąką

Życie jak otchłań, łatane chwilą…

Gdy  Niebo spotka ziemie

Wpół drogi, co bywała tak miłą…

Łopotu skrzydeł mgnienie