słoneczko świeci, zbliża się wiosna, więc

myślę o czymś prawdziwie uroczym:

wprowadzeniu własnych poprawek do

Ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r.

o cmentarzach i chowaniu zmarłych.

wiem, że mogę jedynie podywagować,

planutek, jaki opracowałem, nie mógłby zostać

wcielony w życie. przynajmniej nie tutaj.

nie ta mentalność, nieodpowiedni prawodawcy.

wykoncypowałem... Cmentarz Maszkar, zwany

oficjalnie Cmentarzem Artystycznym, na którym

pochówek byłby możliwy wyłącznie po podpisaniu

oświadczenia, w którym spadkobiercy zmarłego

zobowiązywaliby się do wystawienia mu nagrobka

przedstawiającego skrzydlatą i ziejącą ogniem

postać. więc jeśli aniołek – to udemoniony,

upadły. kolorystyka – dowolna, oby było jak

najintensywniej i możliwie pstrokato!

gargulce – mile widziane, ba – pożądane!

Maryjek i Jezusków – oficjalnie nie zakazuje się,

ale przecież nikt wierzący

nie podjąłby się  wzniesienia tak obrazoburczego

w wymowie, nagrobnego pomnika!

zapraszamy mrokolubych! niech lśni wszystkimi

odcieniami, tak ukochana przez was czerń!

chowajcie tu bliskich, goci, metalowcy,

wszelakiej maści nonkonformiści,

wyłamywacze się, uciekinierzy z konwenansów!

stawianie sobie uczarconych

rzeźb jeszcze za życia

– jak najbardziej możliwe!

niechaj ryczą bezgłośnie, drą powietrze pazurami,

kolorowe i z kamienia, biesy, monstra, strzygi!

komu nie po drodze z postanowieniami

regulaminu, tego prosimy o pochowanie się

gdzie indziej. u nas – lawa z pysków i szpony!

tu się szczerzy pyski na idących alejkami,

szykuje do skoku na nich!