Pieśń o Pokoju Zbrojnym

Gdy miecz lśni w dłoni, a zbroja świeci w blasku,   

Mówią: to nie wojna, lecz walka o pokój. 

Choć ziemia drży od bitewnego potrzasku,  

I krew wsiąka w glebę, grób krzyżem znakuj.

W imię zgody, bracia idą na zagładę,   

By niebo niżej spadło na ich głowy.  

Ceną jest życie, okrutna jest ta prawda,  

Że w walce krwawej świat staje się nowy.

A pokój, który ze zgliszcz ma się narodzić,   

Słodki jest tylko tym, co przeszli ogień. 

Lecz czy zasłużą? Czy będą z tym się godzić?

Czy pamięć strat zgaśnie w sercach na zawsze?

Bo wojna - choć milczy - czai się w ukryciu,  

W pokoju zbrojnym, ma żądło surowsze.