Za bramą ciszy

Znowu przekraczam

bramę wielkiej ciszy,

staję nad lustrem płomieni,

patrzę na łkające wierzby,

więdnące kwiaty

i odchodzące zycie.

Słyszę wtedy pieśń

nadbużańskich topoli

szumiących o mym ojcu,

jak oddał im życie,

i o zatroskanej matce,

którą wyniosły do nieba.

Czuję pulsujące ogniki

gaszone nieustannie

przez łzawiące niebo,

widzę oczekujący wzrok

poczerniałych świętych

i pytające spojrzenia synów.