Go to commentsjak wiatr na kocich łapkach stąpasz po wodzie
Text 73 of 115 from volume: dziwowisko
Author
Genrepoetry
Formblank verse
Date added2019-05-14
Linguistic correctness
Text quality
Views259

ze smutkiem

w utkwionych w horyzoncie oczach

podziwiam urodę smugi

połyskującej

pod zachodzącym słońcem


przy akompaniamencie

szumiącej wody

jak ciepło

wypromieniowuję z ziemi

w bezchmurne niebo


duchy

nie posiadają adresu

znów stoję

twarzą do wiatru







  Contents of volume
Comments (8)
ratings: linguistic correctness / text quality
avatar
Pięknie się tak wyalienować i wtopić w naturę. Nie czuć nijak fizyczności...być przez chwilę ty,. czym się chce :) Z podobaniem i pozdrowieniem :)
avatar
Psychika, bardzo dobrze reaguje na taki reset.
Dziękuję za komentarz.
avatar
Uduchowienie jest sublimacją naszej fizyczności.

ze smutkiem (...) w oczach
podziwiam urodę smugi
połyskującej
pod zachodzącym słońcem
/i dalej/
jak ciepło
wypromieniowuję z ziemi
w bezchmurne niebo
/i jeszcze dalej/
znów stoję
twarzą do wiatru

- ja - pozbawiony w zasadzie ciała (twarz ze smutnymi oczami jest tylko znikomą - acz psychologicznie najistotniejszą! - częścią naszej wagi ciężkiej), ja - wolny duch swojej (zamkniętej wokół mnie!) Czasoprzestrzeni.

Finalne wersy

znów stoję
twarzą do wiatru

- to poetycka trawestacja znanego nam wszystkim "wystawiony do wiatru".

Liryka zranionego intelektu
avatar
Emilia, trafna psychoanaliza, proszę o wypisanie recepty :).
Dzięki.
avatar
Podoba mi się, szkoda tylko że nie znalazłeś tu choć jednego rymu. No ale nie można mieć wszystkiego.
;)
avatar
Cóż słabowita nieporadna starość może radzić prężnej młodości?

Żeby w spokoju starzała się z twarzą zawsze wystawioną do wiatru?
avatar
Tytuł wiersza nawiązuje wprost do Chrystusowego stąpania po wodzie, co w trakcie czytania kolejnych wersów daje efekt lustrzanego odbicia: ja też idę na kocich łapkach pośród szumu wód z twarzą pod wiatr! Takie mamy dziwowisko!! (patrz nagłówek cyklu)

Ta paralela ma moc powalania na wszystkie kolana - i łopatki
avatar
Emilia, bo wszyscy jesteśmy Chrystusami. Czasami warto `przybić` się do niebiańskiej przestrzeni, po czym zmartwychwstać odmienionym, tylko czy lepszym...

tsmat, z rymami zazwyczaj mi nie po drodze. Dzięki za ślad.
© 2010-2016 by Creative Media