w gonitwie myśli

roztargnienie w pośpiechu

peron opustoszały  

zmoczony zimnym światłem

wiatr porywa paragony  

na ławce skulony ktoś 

bez tożsamości 

bez szans na ciepłą herbatę

oddalam się w zamyśleniu 

tłumaczę sobie że gdzieś jest błąd

zapalam papierosa na to mnie stać

wykończony dniem sporami  

myślę co ma na myśli 

bezdomny człowiek

przecież był dzieckiem 

ma w tym samym miejscu co ja

pępek w brzuchu  

może ktoś mu podpowiedział że

nie był spłodzony

zimno na sama myśl że

ludzie umierają  

konta pełne

pełne szkło

mroźne sumienia  

twardsze niż skała

z biletem w dłoni wsiadam do pociągu

zasypiam w ciemnym przedziale

z chorym  obrazem ludzi bezdomnych