Ciemno wszędzie, głucho wszędzie…

kiedy wreszcie dnia przybędzie?!

W styczniu mroźna Pani Zima…

jak do lata mam wytrzymać?!

Chyba pora na galerię,

w wielką sztukę się zagłębię.

Kulturalnie czas tam spędzę,

by doczekać wiosny prędzej.

Więc – malarstwo. Tam me kroki

mus skierować. Mróz niesrogi

w murach sztuki obrazowej.

Abstrakcyjnej? Użytkowej?

To mniej ważne. Dzieło mistrza

jest jak diament. Czysty kryształ.

Może jeszcze czymś zaskoczy,

bym rzekł: „Widok jest uroczy”?

Ledwiem spojrzał w mistrza dzieło…

Na krwi gorąc inne wzięło  

mnie od razu. „Piękne rysy!

Nawet ślepy by się zbliżył,

by je poczuć. Wybór trudny.

Żywe wybrać? Profil cudny

i ta miękkość, doskonała…”.

Na emocjach mych zagrała.

Mistrza dzieło się… spłoniło?

Obojętne też nie było.

Chociaż martwe – szepcze skrycie:

„Nie patrz na mnie. Patrz na życie!”.

(obraz: Edvard Munch `Krzyk`)