w zakrętasy, wywijasy, 

w synonimy, homonimy… 

nowe w starych wyodrębniać. 

Gdy konteksty i podteksty 

dają pole wyobraźni, 

gdy przenoszę je do jaźni… 

do pisania mam preteksty. 

Jednak, gdy myśl spisać muszę, 

kiedy czas przelać na papier, 

z nerwów się za głowę łapię: 

„Polski zapis to katusze”! 

Szy czy rzy dać, ó czy u to? 

Jeszcze cha z ha hasło dało, 

a mi z mnie się pomieszało… 

W ciągłym stresie, lecz… cogito. 

Nie oddzielnie czy łączone? 

Tak z że razem czy inaczej? 

Czasem w myślach się rozkraczę… 

„W piśmie w którą mam pójść stronę”? 

Spać nie mogę, liczę owce, 

znowu kwękam: „Jestem w lesie”… 

Jedna myśl mi ulgę niesie: