budzenie portretów. wstawajcie, już noc! 

...i podnoszą się z mojego milczenia 

kości okryte kożuchałatami, wyciągają palce 

rzezimieszkowatych kobiet, herodbabskich 

kolesi. nie mówię o setkach tysięcy postaci, 

które stwarzam językiem burzowym. 

po co? niech żyją we wszechciszy, owe licha 

będące niczym nóż do krojenia innych noży, 

moje tak jawne demony. o Największym Ze Szczęść 

również wolno mi krzyczeć tylko w głębi 

głowy, szarpać myślami narząd artykulacyjny. 

poruszam się więc statycznie, całkiem po omacku, 

wewnątrz szklanej kuli. w bajce o chłopcu 

wyprowadzającym ogrody na spacer. 

zabawny pokemon Pijakchu powoli zdycha 

rysowany coraz bardziej wypisanymi flamastrami. 

z drugiej mańki: ostrosłysz, takie zwierzątko, 

ssak, ale o skrzydłach jak u edredona, 

oswaja się, tuli.