Narracja

Wszystko się zmienia –nic nie jest stałe .

Filmy z lat siedemdziesiątych trudno pomylić z filmami z lat z 2000 roku.

Zapewne to kwestia mody , trendów.

Poruszane tematy, dylematy zmieniają się w latach i różne są reakcje na np. ochronę praw zwierząt.

Nawet literatura i poezja, która wydawałoby się jest najbardziej uniwersalna też podlega ewolucji kulturowej.

Zatem co jest naprawdę uniwersalne? Czy wszystko jest nową narracją ulokowaną w czasie w następnej dekadzie ?

Czy ludzie urodzeni sto lat wcześniej mogliby normalnie rozmawiać ze współczesnymi?

Różnimy się od naszych przodków diametralnie – w mowie, zwyczajach, impulsywności, wszelakich stref godności i honoru a nawet kulinarnie.

Zatem czy przypominamy w jakimś stopniu naszych przodków, czy jest strefa relacji międzyludzkich, która się nie zmienia i stanowi łącznik międzypokoleniowy?

Tak jest i stanowi dość istotny element naszego życia.

To np. rozmowa w męskim gronie gdzie panowie nawzajem wymieniają się informacjami, polityką i postawą, jaką należy przyjąć w danym czasie.

Z relacji jakie do mnie dotarły z czasów wojny wnioskuję że tak porozumiewaliśmy się w pandemii.

Tak też mówiliśmy w stanie wojennym.

I tu nie chodzi o jakieś idee lub walkę, nie, tu mamy w tle historycznym, pragmatyczną rozmowę mężczyzn.

Tu nic się nie zmienia .

Podobnie ma się i chyba w nawet w większym stopniu,- rozmowy kobiet dotyczących podstawowych spraw rodziny: wychowania, rodzenia, ogarniania domu lub  zdrowia rodziny .

W tych sferach nic się nie zmienia od stuleci – narracja ta sama …

Czyli -

Bądźmy praktyczni, a będziemy uniwersalni.

Pozdrawiam gorąco tych co doczytali do końca.