A na łąkach, jak gdyby nigdy nic, rozkwitają kwiaty.

Kujemy zbawczy klon -
My, ty, wy, ona, on.
Azymut kreśli dzwon...

Czas łyknąć... może brom??

Jeśli

w białych skrzydłach anielskich
znicz pamięci płonie

/już przedszkolne dzieci wiedzą, że pióra i ogień to murowany pożar!/

to ludzie mogą zostać w piaskownicy

DO KOGO SKIEROWANA TA KATECHEZA ?

Poza stanem ekstazy jak po zażyciu ecstasy nie ma w tym tekście nic więcej. To, co, Przyjacielu, Ciebie wprawia w taką euforię, mnie wcale nie poruszyło. Nieudolność poetycka, wyrażająca się w rzeczownikozie, w nastroju bitewnym dziewiątej krucjaty, w archaizacji języka i w bardzo ciasnej pułapce używanego, pełnego purnonsensów słownictwa: wszystkie te anielskie skrzydła, znicze, krzyże, giewonty, ryngrafy, wietrzyki w kwiatach, gwiazdy, pola tryumfalne, zbawcze arki itp., itd. - wszystko to odrzuca całą tę pustą słowną spienioną tyradę... na poetycki szmelc! Piszę to życzliwie, z troską o Ciebie i o Twoją głowę, Przyjacielu. Zawróć - i to jak najszybciej! - z tej cierniowej drogi.