Przejdź do komentarzyzamienione w nieżyzne połacie
Tekst 37 z 92 ze zbioru: Liryki rzucone na porywisty wiatr
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2018-06-12
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń727

Przy nikim nie palę, więc nie struję dymem 

z kartek, które się we mnie spopielają wolno 

i spadają jak płatki. Wybielają pola 

pamięci trudnopalnej - niechcianej - niczyjej. 


Na niwie tej białości stąpam nieostrożnie; 

zaciągam się śladami smaków i zapachów - 

wnikają w moje płuca jak minione lato, 

pełzające po skórze językami ognia. 


Bo przecież było słońce, gdzieś musiało płonąć - 

ten popiół pod stopami pod uwagę biorąc.

  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Posmutniało mi :(
avatar
Miło, że zajrzałaś. :) Pozdrawiam
avatar
To o paleniu za sobą i mostów, i starych złudzeń, i złej przeszłości: zbierasz całe to swoje śmieciowisko w stos i z dala od ludzkich oczu (i ciekawskiego nosa) puszczasz na porywistym wietrze wszystko z dymem...

I tak trzymać! Nowoczesny Europejczyk nie wlecze za sobą żadnego zbędnego bagażu. Żadnego.

Zamienione co prawda w nieżyzne połacie (patrz tytuł), ale - jak na każdym popielisku - jeszcze bujniej na nich znów wyrosną niezapominajki
© 2010-2016 by Creative Media
×